Toyota F1
Otóż stajnia Minardi miała naprawdę dużo, dużo dłuższy staż w Formule Jeden, niż stajnia Toyota F1, a pomimo tego ich dorobek punktowy był identyczny. Faktem jest, iż zespół Minardi dysponował zdecydowanie mniejszymi pieniędzmi, przez co nie mieli oni takich możliwości w zakresie zatrudniania kierowców, oraz przede wszystkim w zakresie budowy nowego bolidu. Być może owa dwa punkty w generalnej klasyfikacji w cale nie są takie złe biorąc pod uwagę ogólną formę stajni Minardi na przestrzeni wszystkich lat ich startów w Formule Jeden. Otóż kierowcami stajni Minardi w sezonie dwa tysiące dwa byli Malezyjczyk Alex Yoong, Brytyjczyk Anthony Davidson oraz również Australijczyk Mark Webber, który zdobył dla Minardi jedyne dwa punkty w sezonie zajmują dobrą piątą pozycję już w pierwszym wyścigu całego sezonu. Później już nie udało im się zdobyć punktów. Zatem początek sezonu dwa tysiące dwa był dla stajnie Minardi naprawdę całkiem obiecujący. Jednak później było już tylko znacznie, znacznie gorzej. Jak więc widać znakomicie, z powyższych artykułów, sezon dwa tysiące dwa był w formule jeden dość mocno zróżnicowany. Jeśli chodzi o te najważniejsze miejsca, to szoku, ani jakichś szczególnych emocji nie było. Jeszcze na długo przed zakończeniem sezonu dwa tysiące dwa wiadome było, które zespoły zajmą pierwsze cztery miejsca. Przewaga punktowa między właśnie owymi czterema pierwszymi zespołami była bowiem tak duża, że nie sposób było jej odrobić. Jeśli chodzi o klasyfikację kierowców, to tutaj było już trochę inaczej. Co prawda wiadomą rzeczą było, że pierwsze dwa miejsca zgarną kierowcy Ferrari, jednak o trzecie miejsce toczył się zaciekły bój aż do ostatniego wyścigu w całym sezonie. Nawet David Coluthard, który zajął ostatnie miejsce piąte miał jeszcze dość duże szans na ostateczne trzecie miejsce w klasyfikacji kierowców. Jednak jeśli chodzi o rywalizację w dole tabeli, to było tutaj już znacznie więcej emocji. Wielu kierowców oraz wiele zespołów zajęła takie same miejsca z takim samym dorobkiem punktowym. Był to więc dość ciekawy sezon. Otóż zespół Toyota F1 na pewno jest dość dużym rozczarowaniem sezonu dwa tysiące dwa. Wszyscy się spodziewali, że po wejściu Toyoty do biznesu Formuły Jeden, ta od razu zacznie osiągać najwyższe sukcesy. Tym bardziej, że budżet stajni Toyota F1 był (i cały czas jest) naprawdę jednym z największych budżetów w całej stawce Formuły Jeden. Zatem ostatnia pozycja, która została zajęta wraz z innymi zespołami i zaledwie dwa punkty na koncie to na pewno duża, duża porażka. Być może mało kto oczekiwał, że zespół ten od razu zacznie wygrywać, jednak na pewno liczono co najmniej na połowę tabeli. Zatem ostatnie miejsce w zespole Toyota zostało odebrane na pewno jako brutalny cios. Otóż kierowcami stajnie Toyota F1 w sezonie dwa tysiące dwa byli Fin Mika Salo, oraz Szkot Allan McNish. Taki skład jednak również nie mógł zagwarantować sukcesów tegoż teamu. Nie ulega jednak żadnym wątpliwościom, że w sezonie dwa tysiące dwa team Toyota F1 miał po prostu bardzo, bardzo słabe auto, które skutecznie uniemożliwiało rywalizację.
Tagi: cal, generalna, identyczny, klasyfikacja, Mark, piąta, pieniądze, punkt, staż, Webber
Otóż zespół Renault jest zespołem, który stopniowo piął się w górę ze swoją formą na przestrzeni sezonów. Jest to team, w którym rzetelna praca prowadziła do coraz to mocniejszej pozycji tej właśnie stajni. Otóż w sezonie dwa tysiące trzy, Renault było na miejscu dokładnie czwartym w generalnej klasyfikacji, a już w sezonie dwa tysiące cztery udało im się zająć miejsce ostatnie na podium, czyli dokładnie miejsce trzecie. Był to na pewno wielki, wielki sukces. Za pewne niewielu się go spodziewało. Jednak na sto procent jeszcze mniej osób spodziewało się tego, że już w sezonie dwa tysiące pięć team Renault zwycięży w klasyfikacji tak kierowców, jak i konstruktorów. Otóż team Renault jest przykładem naprawdę wzorowego rozwoju. Krok po kroku zbliżali się do tej ścisłej czołówki formuły jeden, aby w końcu stać się najlepszym teamem w całej stawce w sezonie dwa tysiące pięć oraz dwa tysiące sześć. Otóż kierowcami stajni Renault w sezonie dwa tysiące cztery byli Hiszpan Fernando Alonso oraz Włoch Jarno Trulli, któremu udało się wygrać jeden z wyścigów. Absolutnie nikt nie może mieć wątpliwości co do tego, że zespół Scuderia Ferrari był w sezonie dwa tysiące cztery zdecydowanie najlepszym teamem. Nie było właściwie komu z nimi rywalizować. Zespół Ferrari wygrał bowiem w sezonie dwa tysiące cztery dokładnie piętnaście z w sumie osiemnastu wyścigów. Zatem widać doskonale, iż nie mieli oni sobie po prostu równych. Jednak w pewnym sensie, ten wymarzony sezon dwa tysiące cztery spowodował stracony sezon dwa tysiące pięć. Bowiem szefostwu teamu Ferrari wydawało się, że samochód z sezonu dwa tysiące cztery jest na tyle dobry, że właściwie nie ma po co konstruować nowego i w sezonie dwa tysiące pięć również można jeździć tym samym modelem. Jednak jak się później okazało, był to naprawdę bardzo, bardzo poważny błąd. Renault oraz McLaren zrobiły bowiem tak duży postęp, że w sezonie dwa tysiące pięć stajnia Scuderia Ferrari w ogóle się nie liczyła w walce o te najwyższe trofea. Jednak za sezon dwa tysiące cztery należy im się na pewno owacja na stojąco. Zatem widać świetnie, że sezon dwa tysiące cztery obfitował w naprawdę kilka ciekawostek oraz bardzo interesujących sytuacji. O ile pierwsze miejsca były niemalże zarezerwowane dla kierowców Ferrari, o tyle z pozostałymi pozycjami już tak oczywistych rzeczy nie było. Każdy się tam starał o zdecydowanie jak najlepszą pozycję i naprawdę było na co popatrzeć. Kierowcy Ferrari odjeżdżali bardzo daleko reszcie kierowców, jednak właśnie owa reszta zespołów toczyła wręcz niewyobrażalnie zacięte boje o pozostałe pozycje. Zatem nie da się powiedzieć, że sezon dwa tysiące cztery był nudny. Jeśli kogoś interesuje tylko to, kto wygrywa, no to może i faktycznie był to sezon nudny. Jednak pozostałe miejsca również są bardzo, ale to naprawdę bardzo ważne i warto obserwować rywalizację o te miejsce, ponieważ często bywa ona ciekawsza niż nawet to, kto wygrywa. Tym bardziej, że już właściwie na długo przed zakończeniem sezonu jasne było, kto wygra. Na pewno dużą niespodzianką sezonu dwa tysiące cztery była postawa zespołu BAR Honda.
Otóż włoski kierowca wyścigowy Luca Badoer jest naprawdę wieloletnim kierowcą testowym stajni Scuderia Ferrari. Jednak w sezonie tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć udało mu się wziąć udział w aż piętnastu wyścigach formuły jeden. Jednak naturalnie nie startował on w barwach stajni Scuderia Ferrari. Jeździł bowiem dla Minardi. A skoro jeździł dla Minardi, to niemal pewną rzeczą jest to, iż nie zdobył on dosłownie ani jednego punktu. I tak też w praktyce było. Luca Badoer bowiem w sezonie tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć nie zdobył ani jednego punktu i ostatecznie zakończył sezon jako zawodnik w ogóle nie klasyfikowany. Z tych wszystkich piętnastu wyścigów w sezonie tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć ukończył on zaledwie sześć. Aż dziewięć razy nie dojechał do mety. Zatem nie mógł również liczyć na zatrudnienie w jakimś lepszym teamie Formuły Jeden. Jednak jako kierowca testowy stajni Scuderia Ferrari, Luca Badoer spisuje się naprawdę wręcz znakomicie. Za pewne wielu chciało by mieć takiego kierowcę testowego. Otóż Ricardo Zonta był brazylijskim kierowcą wyścigowym, który startował w najbardziej prestiżowej serii wyścigowej świata, czyli oczywiście naturalnie w Formule Jeden. Jednak nie osiągnął on nigdy niczego szczególnego w tych wyścigach. Ricardo Zonta w Formule jeden był obecny właśnie od omawianego przez nas sezonu tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć aż do sezonu dwa tysiące pięć. Jednak w sezonie tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć nie udało mu się zdobyć ani jednego punktu. Duży wpływ na taki właśnie stan rzeczy miał z całą pewnością fakt, że startował on w raczej bardzo słabym teamie British American Racing Honda. A właśnie dla tegoż zespołu sezon tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć był pierwszym sezonem w formule jeden. Zatem jest to w pewnym stopniu okoliczność łagodząca, jednak Ricardo Zonta nigdy (w późniejszych sezonach również) nie był nas w stanie kompletnie niczym pozytywnym zaskoczyć. Zawsze był on na samym końcu stawki kierowców i z reguły miał dorobek równy zero punktów.